schrijft

De Jo Erens Priès

Drie jaar geleden schreef ik deze brief aan de zo jong overleden troubadour Jo Erens. Na Heppeneert was ik genomineerd voor de naar hem vernoemde stimuleringsprijs voor het dialectlied. Ik lees er teleurstelling in terug, en veel zelfonderzoek. Teleurstelling dat ik niet won (blijk ik toch een streber!) en het onderzoek naar ‘oh wacht, nu blijkt Limburg toch iets voor me te betekenen, maar wat dan? Had ik niet iets anders met mezelf afgesproken?’

Ik moet een beetje om mezelf lachen.
Een beetje veel eigenlijk.

Twee weken geleden in Venlo ontving ik dan toch de prijs die ik destijds zo fel begeerde. Ik was behoorlijk zenuwachtig, want ik vond en vind de medegenomineerden (Mella Klaessen, Huub Holtman en Jorn Lukassen) erg goed. Maar toch. Ook als ik hem niet had gewonnen, was ik volgens mij dit keer niet teleurgesteld geweest. Dat zat ‘m in de mooie inhoudelijke woorden uit de nominatie. Ik voelde me zó gezien:

Het bestuur van de Nach van ’t Limburgse Leed is enthousiast over de verhalende, pakkende liedjes van Harold. Enkele jaren geleden maakte hij al veel indruk met Heppeneert, met een nominatie voor de Jo Erens Priès als resultaat. De verwachtingen van de opvolger van die cd waren daardoor automatisch hoog. En die verwachtingen maakte Harold vorig jaar volledig waar toen hij terugkeerde aan het front met het prachtalbum Mama Courage.

Op de cd staat de liefde centraal, een thema dat gevoelige, hoopvolle en weemoedige liedjes opleverde. De singer-songwriter Harold K heeft een geheel eigen geluid én de gave om verhalend te schrijven. De titeltrack over het leven vol zwoegen van de Limburgse mijnwerkersvrouw is daar een uitstekend voorbeeld van. Als Jo Erens nu had geleefd hadden zijn liedjes zomaar kunnen klinken als die van Harold K.

Ik mocht het woord tot het publiek richten en ik dankte mijn vrouw, mijn ouders en fans, L1 en mijn band. Ook vertelde ik hoe trots (‘grutsj’) ik was dat deze prijs hoe dan ook bestaat en dat de Limburgstalige muziek zo gedragen wordt in mijn provincie. Het heeft me veel goeds gebracht. In de afgelopen jaren is er een los-vaste groep mensen rond Harold K ontstaan onder de noemer ’t Vriej Volk, ben ik bevriend geraakt met een aantal hartelijke collega’s uit de scene en heb ik éindelijk de Limburger in mezelf aanvaard. Ik woon weliswaar niet in de provincie (en dat verandert voorlopig niet), maar dat doet niets af aan mijn liefde voor Limburg en de Limburgers. Is dit dan dat ‘leren om van jezelf te houden’?

Peter Beeker uit Venlo zei een keer tegen me dat je als muzikant nooit mag denken dat jij groter bent dan De Muziek. ‘Sommige bands hebben daar wel last van’, vond ie. De muziek vraagt en ik heb niet zoveel te willen. Maar de muziek geeft ook en met deze geweldige prijs op zak voel ik mij nog meer gesterkt in het dialect te blijven schrijven en werk te maken met dat eerder genoemde Vrieje Volk. Voor Limburgers, ‘Hollenjers’, Belsje en vooral voor De Muziek.

Dank je dat je me volgt, steunt, beluistert. Dit najaar sluiten we de Mama Courage tour af, in ’t Zuiden en in de bossen van Austerlitz, midden in het land. Het zou mooi zijn als we elkaar ergens treffen. En daarna? Leven, lezen, bezinnen, schrijven en nog meer schrijven. Sjrieve!