de grote liefde
voor het kleine leven

liedjes

Rimpelingen is de eerste single van mijn nieuwe project. Het is ook de soundtrack voor de roman Als engelen slapen van Paul Sterk. Geschreven als nagedachtenis aan de overleden kameraden van Scouting Tungelroy.

En voor de moed van al die mensen wier levens doorgingen na 8 augustus 1996.

Zang, gitaar en songwriting: Harold K
Productie en percussie: Thimo Gijezen
Harp en arrangement: Laura Lotti
Zang en arrangement: Eva van Pelt
Video: Matthias Leuhof

Gezongen in Zösters plat (Limburgs).

De eerste stappen van een kind
hoe het zich vasthoudt aan de tafel
en dan los durft te laten

Rimpelingen is ook te beluisteren op Spotify en te downloaden op bandcamp.

 

 

 

 

 

 

De bron van Harolds liedjes ligt in het dagelijks leven. Hij pakt kleine gebeurtenissen op en zet ze op een eigen wijze om in een lied met bijzondere muziek.
Joop van den Bremen

‘Maar het zijn vooral de sterke liedjes en de zang van Harold K die indruk maken, en dan vooral ook de relaxte swing waarmee alles gebracht wordt. Dat hoor je niet vaak in Nederland, die bluesy aanpak alsof je in New Orleans zit, steeds precies goed op de afterbeat, de spanning er in houdend. Mooi mooi. Er staat geen zwak nummer op dit album, en hoewel het in het Limburgs gezongen wordt is het volgens mij voor iedereen heel goed te volgen (op het hoesje staan de teksten in Nederlandse vertaling, wat soms hilarische momenten oplevert, want sommige Limburgse uitdrukkingen zijn nu eenmaal lastig letterlijk te vertalen).’

Recensie van Holly Moors voor Moors Magazine

columns

‘t Moet een fraai gezicht zijn geweest. Zij met de vastenavond in een zwart broekpak met de prinsenkap van haar overleden man, die ze inmiddels al zo’n 10 jaar overleefd had. Met wie ze 40 jaar een winkel dreef. En achter in die winkel haar eigen schoonheidssalon. Ook in de laatste maanden van haar leven wist ze haar gevoel voor standing, ja een zekere chique, hoog te houden. Ze dronk haar koffie op haar eigen prachtig ingerichte kamer, uit haar eigen Royal Albert porselein. Ze koesterde haar portjes. De deur stond meestal open, want ze was graag onder de mensen. Chique. Maar niet bekakt.
Uit ‘Royal Albert‘, gepubliceerd op 4 juli 2020.

Op mijn blog zet ik met enige regelmaat een stuk dat ik bij gebrek aan een betere term ‘column’ zou noemen. Ik streef naar een kruisbestuiving van short story, essay en documentaire fictie. Mijn teksten zijn vaak een bewerking van de ingesproken columns die ik maak voor het L1-programma Plat-eweg onder de noemer ‘t Lèste Woard.

Voor contact over mijn columns: harold[at]haroldk.nl.

winkel

Zelf houd ik erg van de fysieke geluidsdrager. Het begon bij de ‘geroofde’ lp-collectie van mijn moeder (sorry mam): Everly Brothers, Elvis en Glenn Miller. Ik koester deze platen tot op de dag van vandaag. Met cd’s heb ik een haat-liefdeverhouding: ze klinken goed, blijken duurzaam, maar niks niks niks kan op tegen zo’n heerlijk vette plak vinyl en de bijbehorende hoes (ze zijn duur om te maken dus ik moet nog even sparen).

Ontwerper Ron Ariëns en ik hebben voor de cd-hoes van Mama Courage geprobeerd om het lp-gevoel te benaderen. Hij heeft een rijke en verhalende digipack gemaakt die je als een klein kunstwerkje kunt uitstallen.

Mama Courage is hier te koop voor 15,- zo lang de voorraad strekt. Of stuur een mail naar harold[at]haroldk.nl.

mama courage, hie te koup:

Mama Courage

Bandcamp

Mama Courage

Sounds Venlo

over mij

Voor boekingen en andere vragen: harold[at]haroldk.nl

Ik ben geboren als Harold Konickx in 1977 (het jaar dat Elvis stierf) en groeide op in Susteren, ingeklemd tussen België en Duitsland. Ik ben de zoon van een autorijschoolhouder en een moeder die gek was en is van muziek. Gitaar speel ik sinds mijn negende en liedjes begon ik te schrijven toen ik op mijn vijftiende de hormonen door mijn lijf voelde gieren. De jeugdpuisten braken door en de buitenwereld kwam in alle hevigheid binnen: mijn eerste songs gingen over de Wraak van Moeder Aarde (voor minder deed ik het niet), maar ook over meisjes (tja) en gevoelens van existentiële leegte (och toch). Vooral in het Engels, want ik luisterde naar Rage Against The Machine, R.E.M. en Nirvana.

Ons bandje heette Troep Isoleer.
Ik ben die man links die graag op Robert Smith van The Cure wil lijken:

Begin deze eeuw ontdekte ik dat ik wilde schrijven in het Nederlands. In 2004 maakte ik Mengsmering, en in 2011 De Laatste Pionier. 3voor12 bestempelde Mengsmering als een ‘grootse debuutplaat’ en OOR schreef zeer warme woorden over De Laatste Pionier.

In 2012 maakten Benjamin van Vliet (Microwolf) en ik met regisseur Judith Hazeleger de voorstelling ‘Dit Huis’ voor de toenmalige Utrechtse broedplek Rood|Noot. Naar een kort surrealistisch verhaal van Julio Cortázar. Beeldverslag van 3voor12Utrecht. Het liedje Irene is een vrucht van onze samenwerking.

Maar al die tijd borrelde er in mij iets en dat ‘iets’ was zingen in de taal die ik van kinds af aan meekreeg. Limburgs. Nee Susterens. Zösters. Ik schreef het liedje Heppeneert en bracht in 2014 een hele plaat uit rond dit liedje. Marit Vreeswijk maakte een documentaire over het ontstaanproces. Het was echt ‘back to the roots’ voor mij. Dat zie je ook in deze mooie reportage van Kindamuzik. Voor de presentaties rond november van dat jaar werkte ik samen met Eric Taal en Jantijn Rietkerk van Studio 114. Jantijn en Eric maakten een heerlijke pot zoervleisj (ook vega) en De Kleinste Soepfabriek was genereus en bereidde een Limburgse Tuttekessop. We beleefden met zijn allen een paar fijne herfstdagen.

Heppeneert oogstte regionale en landelijke lof. Muziektijdschrift OOR schreef: ‘Onder die zachte stem en warme akoestische gitaar verbergt zich een ongestild verlangen naar eenvoudiger bestaan, zonder de hectiek van de stad, ver weg van het dwingende wereldnieuws.’ Het liedje bereikte een nummer één notering in de L1mbo Top 10 en is inmiddels een classic in de Euregio; ik was in ieder geval aangenaam verrast door een mooie 85e plek in de Lage Landen Lijst van 2019. Mijn goede vrienden van Zinnig Noord Amsterdam waren zo complimenteus om ‘Vluchtstrook’ als soundtrack te gebruiken voor hun  zinzoekende podcastserie. En in 2017 stond ik met mijn Limburgse leedjes in het Vondelpark in de finale van de singer/songwriterwedstrijd Mooie Noten. Ik zat toen in het schrijfproces van de opvolger van Heppeneert. 

De opvolger van Heppeneert heet Mama Courage (Marista Records, november 2017). Voor dit album werkte ik onder anderen samen met producer Evert Aalten (Boot Recordings), mixer Mathijn den Duijf (Kytopia) en trombonist Wolter Wierbos. Mijn lieve getalenteerde vrienden Thimo Gijezen (Ragtime Rumours) en Eva van Pelt geven het album zijn onmiskenbare ‘schwung’. Ralf Mohren schrijft in de liner notes bij het album: ‘Mama Courage bezingt de grote liefde voor het kleine leven. Miniatuurtjes vol bluesy soul. Levensverhalen die onder je huid kruipen. Meer dan op vorige platen een eenheid en stevig vastgelijmd door de gesproken interludes van dichter Dennis Gaens. Alle liedjes in het Limburgs, maar universeel. Ze raken ons vol op het borstbeen omdat we onszelf in die verhalen herkennen, of we nou uit Limburg komen of niet.’ Mama Courage haalde een paar hele fijne recensies binnen, en kreeg de nodige airplay op de regionale en landelijke radio.

September 2018 wist ik een tweede nominatie voor de Jo Erens Prijs te verzilveren. Uit het juryrapport: ‘De singer-songwriter Harold K heeft een geheel eigen geluid én de gave om verhalend te schrijven. De titeltrack over het leven vol zwoegen van de Limburgse mijnwerkersvrouw is daar een uitstekend voorbeeld van. Als Jo Erens nu had geleefd hadden zijn liedjes zomaar kunnen klinken als die van Harold K.’

Door de twee Limburgse albums ben ik me meer dan ooit een eigentijdse streektaalzanger gaan voelen en ik was dan ook trots dat Ons Erfdeel dit overzicht (achter een betaalmuur) van hedendaagse folkmuziek publiceerde. Schrijver Benjamin van Vliet noemt mij in één adem met mijn vakgenoten en zielsverwanten Broeder Dieleman en Arnold de Boer (ZEA): ‘Dieleman maakt deel uit van een kleine, maar bijzondere nieuwe generatie van muzikanten die zingen in hun dialect of streektaal. […] Waar in de mainstreammedia nog steeds alleen maar Normaal of Rowwen Hèze opduiken, herontdekten muzikanten als Meindert Talma, Harold K, Zea, Marlene Bakker en Joep’s Kapel stilletjes in de underground hun eigen dialect of streektaal als een intieme, diep persoonlijke manier om zichzelf uit te drukken.’

Tussen maart en mei 2020 droeg ik vanuit mijn thuisstudio De Arkvaarders voor, een zinderende en zinnelijke roman van de Belgische schrijfster Anne Provoost. In 51 episodes maakte een groep trouwe luisteraars kennis met de lotgevallen van Re Jana; zij en haar familie vluchten van de moerassen van Kanaän naar de woestijn, waar ze getuige zijn van de bouw van een groot en mysterieus schip en horen van een naderend onheil.

Momenteel werk ik veel samen met singer/songwriter Linda Koolen. Ik speel gitaar en zing op haar toffe EP Effe Weg. En er zit nieuw werk zit in de pijplijn. Voor Paul Sterks laatste roman ‘Als Engelen slapen’ schreef ik het lied ‘Rimpelingen’, te verschijnen als single eind 2020/begin 2021. Ik werk voor dit project samen met theatermaker Eva van Pelt, producer Thimo Gijezen en harpiste Laura Lotti.

De afgelopen jaren speelde ik op mooie plekken die mijn hart hebben. Door Corona ben ik dat des te meer gaan voelen. Van noord naar zuid en zonder volledig te willen zijn: Roode Haan, Zunnewende Festival, De Ruimte Amsterdam, De Nieuwe Anita Amsterdam, De Stad Utrecht, Backroads Music Fest Utrecht, Beauforthuis Austerlitz, Take Five Venlo, Nacht van het Limburgse Leed, De Huiskamer Weert, ‘t Gemood Susteren, Karroessel Geleen, Podiumkerkje Grevenbicht,  Cultuurhuis De Zeepziederij in Bree en De Roos van Culemborg. Mijn muzikanten en ik hopen gauw weer ‘On the road’ te zijn.

Blijf op de hoogte via mijn facebookpagina of de nieuwsbrief. Ik verstuur ‘m vijf keer per jaar.  Mij contacteren kan via harold[at]haroldk.nl.

Harold & Blues Dancing By occasion Harold plays blues for dancers together with his comrade Eva van Pelt. Their style is a mixture of soul, indie pop and country blues, energizing and beautifully harmonizing.

Gelegenheidswerk

Ik ben als gastdocent verbonden aan stichting Kantlijn, een schrijverscollectief van ontheemde, soms kwetsbare mensen die ‘hun talent in het schrijven van (korte) verhalen en gedichten willen ontwikkelen en daarmee naar buiten willen treden door middel van publicaties en podiumoptredens’ (zo staat het beschreven op de website van Kantlijn). In het het beroepsonderwijs probeer ik twintigers met creatieve en socratische technieken te verleiden om uit hun schulp te komen en hun eigen denken en passies te verkennen.

Ik werk regelmatig en graag samen in programma’s met Zinnig Noord Amsterdam, een open community voor zingeving. Mijn liedjes sluiten goed aan bij hun thema’s en onderwerpen. Ik sta zeker open voor gelegenheidsprojecten: begeleiding van diensten of rituelen en liedjes op verzoek. Contact leggen kan via harold[at]haroldk.nl.

post van harold

Vijf keer per jaar schrijf ik een nieuwsbrief: ergens aan het begin van het kalenderjaar, op Aswoensdag, bij de Zunnewende in juni, bij Maria-Tenhemelopneming (15 augustus) en op de Elfde van de elfde, ook wel St. Maarten. Ik neem de tijd mijn bespiegelingen over werk en leven op te schrijven. Meestal eindigt zo’n brief in een blogpost. Aanmelden voor de nieuwsbrief kan hier. Of je stuurt een mailtje naar harold[at]haroldk.nl.

agenda

Harold wordt op dit album omringd door een aantal puike muzikanten waarvan trombonist Wolter Wierbos de bekendste naam is.
Peter Marinus

Er staat één instrumentaal nummer op het album, Mama’s Waltz, dat qua sfeer aan Mark Knopfler’s “Local Hero” doet denken. Miene Nonk gaat over een oom van Harold en is een lome jazzy shuffle, die voorzichtig richting het oude werk van Tom Waits schuift. In Angelo! zorgt de heerlijk lui swingende staande bas er voor dat het countryblues nummer een jazzy touch krijgt. In het al eerder genoemde Paries wordt de gekwelde tekst omlijst door sereen zwevende folky muziek. Ook de gospel is aanwezig in het sprankelende Geluif waarin het geloof in hoop en liefde bezongen wordt. Radio Courage is een bluesy shuffle van het uitbundige soort, die gedragen wordt door de swingende staande bas.’ Recensie van Peter Marinus voor Blues Magazine